รวมทุกเวอร์ชันของ Carrie จาก Stephen King ก่อนฉบับใหม่ของ Mike Flanagan

บทความนี้เป็นการทบทวนเส้นทางการดัดแปลงของ ‘Carrie’ ผลงานสยองขวัญเรื่องแรกที่ตีพิมพ์ของ Stephen King ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในงานที่ถูกหยิบมาสร้างซ้ำมากที่สุดเรื่องหนึ่งของเขา เพราะแกนเรื่องของเด็กสาวที่ถูกกดขี่จากแม่เคร่งศาสนาและถูกรังแกโดยเพื่อนร่วมชั้น ก่อนระเบิดพลังเทเลคิเนติกออกมาในคืนพรอม ยังคงเป็นพล็อตที่ทั้งจำง่ายและมีภาพจำชัดเจน โดยเฉพาะฉากโปรยเลือดหมูที่ติดอยู่ในวัฒนธรรมป๊อปมานานหลายทศวรรษ

ผู้เขียนย้ำว่า แม้ Carrie จะมีผลงานดัดแปลงหลายครั้ง แต่เวอร์ชันปี 1976 ของ Brian De Palma ยังเป็นมาตรฐานสูงสุดที่ฉบับอื่นถูกนำไปเทียบอยู่เสมอ จุดแข็งของหนังอยู่ที่การคัดนักแสดงอย่าง Sissy Spacek ในบท Carrie และ Piper Laurie ในบทแม่ Margaret ที่ช่วยยกระดับโทนโศกนาฏกรรมให้ทรงพลัง รวมถึงฉากพรอมที่ใช้ภาพเลือดและเทคนิคสปลิตสกรีนสร้างความอลหม่านได้อย่างโดดเด่น แม้งานจะมีลูกเล่นและรายละเอียดบางอย่างที่ดูล้าสมัยไปบ้าง แต่ก็ยังถูกมองว่าเป็นหนึ่งในงานดัดแปลง Stephen King ที่ดีที่สุด

จากนั้นบทความเล่าถึง ‘Carrie: The Musical’ ปี 1988 ซึ่งกลายเป็นตำนานความล้มเหลวบนบรอดเวย์มากกว่าจะเป็นความสำเร็จทางศิลปะ แม้จะได้ทีมเขียนบทจากหนังปี 1976 และมี Betty Buckley ร่วมแสดง แต่ปัญหาด้านงบประมาณ เทคนิคเวที และเพลงที่เสียงแตกอย่างหนัก ทำให้การแสดงปิดตัวอย่างรวดเร็ว จนถูกจดจำในฐานะหนึ่งในฟลอปที่แพงและไวที่สุดของวงการละครเวที ก่อนจะค่อย ๆ ได้สถานะ “คัลต์” ในหมู่คนสนใจความล้มเหลวเชิงประวัติศาสตร์

บทความยังพูดถึงภาคต่อทางอ้อมอย่าง ‘The Rage: Carrie 2’ (1999) ซึ่งพยายามต่อยอดจากหนังปี 1976 โดยสร้างตัวละครหญิงที่เป็นญาติของ Carrie และมีพลังเหมือนกัน แม้โครงสร้างจะคล้ายรีเมกมากกว่าภาคต่อจริง ๆ เรื่องราวย้ายฉากจากพรอมไปเป็นปาร์ตี้วัยรุ่นและเปลี่ยนการกลั่นแกล้งให้ร่วมสมัยขึ้น แต่โดยรวมถูกมองว่าธรรมดาและไม่น่าจดจำ อย่างไรก็ดี หนังเรื่องนี้สะท้อนบรรยากาศยุคปลาย 90s ได้พอสมควร และมีองค์ประกอบที่ทำให้พอมองได้ว่าเป็นภาพจำของหนังวัยรุ่นสยองขวัญในยุคนั้น

อีกเวอร์ชันสำคัญคือหนังโทรทัศน์ของ NBC ในปี 2002 ซึ่งเขียนบทโดย Bryan Fuller ก่อนที่เขาจะโด่งดังในงานโทรทัศน์สายสยองขวัญภายหลัง ฉบับนี้พยายามดึงรายละเอียดจากนิยายต้นฉบับกลับมาเพิ่ม เช่น โครงสร้างการเล่าเรื่องแบบเอกสาร/คำให้การหลังเหตุการณ์ และบริบทครอบครัวของตัวละครอื่น ๆ แต่ผลลัพธ์โดยรวมถูกมองว่าออกมาเรียบเกินไป จังหวะยืด และไม่ค่อยมีพลัง แม้ Angela Bettis จะได้รับคำชมว่าแสดง Carrie ได้มีเอกลักษณ์ของตัวเองก็ตาม

ท้ายที่สุด บทความปูไปสู่การมาถึงของฉบับใหม่ในรูปแบบซีรีส์จาก Mike Flanagan ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการดัดแปลงงานของ King อยู่แล้ว สะท้อนว่าทำไม Carrie ถึงยังถูกนำกลับมาเล่าใหม่อยู่เรื่อย ๆ: เรื่องนี้มีทั้งความสยอง ความเศร้า และประเด็นเรื่องการกลั่นแกล้ง ความรุนแรงในครอบครัว และการระเบิดอารมณ์ของคนที่ถูกผลักไปจนสุดทาง จนยังเข้ากับผู้ชมยุคใหม่ได้เสมอ แม้บางเวอร์ชันจะน่าจดจำ บางเวอร์ชันจะถูกลืม แต่ทุกฉบับก็ช่วยตอกย้ำสถานะของ Carrie ในฐานะหนึ่งในเรื่องสยองขวัญคลาสสิกที่ถูกตีความใหม่ได้ไม่รู้จบ