ลองใช้เกมจำลองการเมืองแก้ปัญหาการเมืองอังกฤษ แล้วลงเอยด้วยคอมมิวนิสต์สุดโต่ง

บทความชิ้นนี้เป็นทั้งคอลัมน์เชิงเสียดสีและการทดลองเล่นเกมจำลองการเมือง Democracy 4 โดยผู้เขียนนำสถานการณ์การเมืองสหราชอาณาจักรมาสร้างเป็นโมเดลในเกม เพื่อสำรวจว่า “ทางออก” สำหรับรัฐบาลแนวซ้ายจัดจะเป็นอย่างไรในเชิงตัวเลขและแรงสนับสนุนของประชาชน

ผู้เขียนเริ่มจากการตั้งค่าประเทศอังกฤษให้ใกล้เคียงกับความเป็นจริงเท่าที่เกมรองรับ ทั้งแนวโน้มอุดมการณ์ของสังคม ระดับหนี้สาธารณะ และโครงสร้างพรรคการเมือง ก่อนจะเติมสีสันแบบประชดประชันด้วยการตั้งชื่อพรรคหลักว่าเป็น “พวกฟาสซิสต์” ทั้งหมด เพื่อสื่อถึงความวุ่นวายและความไม่น่าไว้ใจของการเมืองอังกฤษในมุมมองของบทความ

เมื่อเริ่มบริหารประเทศในเกม ผู้เขียนเลือกเดินหน้ามาตรการฝ่ายซ้ายแบบเข้มข้น ตั้งแต่ลดบทบาทกองทัพ ยกเลิกอาวุธนิวเคลียร์ เพิ่มภาษีบริษัทและภาษีกำไรทุน รวมถึงลดอำนาจของกลุ่มทุนและการเงิน ส่งผลให้ความน่าเชื่อถือด้านเครดิตของประเทศร่วงหนัก และเกิดแรงกดดันจากต่างชาติทั้งในเชิงเศรษฐกิจและความมั่นคง แต่ผู้เขียนมองว่านี่คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อผลักดันการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้าง

อย่างไรก็ตาม มาตรการด้านเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียวไม่ช่วยให้คะแนนนิยมฟื้น จนกระทั่งผู้เขียนหันไปใช้นโยบายที่แปลกแต่ได้ผลในเกม เช่น จัดตั้งฟาร์มเมือง ห้ามคริปโท เคลื่อนงบสนับสนุนอาหารเพื่อสุขภาพ มอบทุนการศึกษา และเก็บภาษีกับนายจ้างที่ใช้ AI มากเกินไป ต่อมานโยบายที่ได้รับเสียงตอบรับแรงที่สุดกลับเป็นสิทธิในการเลือกตาย ซึ่งทำให้คะแนนนิยมพุ่งขึ้นอย่างมากในทันที

เมื่อสถานการณ์การคลังและเงินเฟ้อเลวร้ายจนเกิดภาวะฉุกเฉิน รัฐบาลในเกมกลับได้อำนาจมากขึ้น ผู้เขียนจึงใช้โอกาสนั้นขยายบริการของรัฐอย่างเต็มที่ ทั้งไปรษณีย์ของรัฐ สายการบินของรัฐ และระบบสาธารณสุขของรัฐ พร้อมแจกเงินให้ประชาชนโดยตรง ผลลัพธ์คือฐานเสียงฝ่ายซ้ายและชนชั้นแรงงานแน่นแฟ้นขึ้น แม้ชนชั้นนายทุนและกลุ่มอนุรักษนิยมจะโกรธแค้นจนเริ่มตั้งกองกำลังกึ่งทหารของตนเอง

ท้ายที่สุด บทความเล่าถึงการหาเสียงก่อนเลือกตั้งแบบไม่ประนีประนอม ผู้เขียนเลือกปลุกเร้าฐานเสียงเดิมและโจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะพยายามดึงคะแนนจากคนกลาง ผลคือการระดมผู้สนับสนุนของฝ่ายตนทำได้ดีพอสมควร สะท้อนว่าเกมจำลองการเมืองสามารถใช้เป็นเครื่องมือ “ทดลองแนวคิด” ได้แม้จะนำเสนอออกมาในโทนตลกร้าย และยังสะท้อนความตึงเครียดของการเมืองอังกฤษร่วมสมัยผ่านเลนส์ของวิดีโอเกมได้อย่างคมคาย