สายอีเทอร์เน็ตยุคแรกเคยเป็นสีเหลืองสดเพื่อกันสับสนกับสายไฟ

บทความเล่าที่มาของสีสายอีเทอร์เน็ตในยุคแรก ซึ่งต่างจากภาพจำปัจจุบันที่มักเห็นเป็นสีดำ น้ำเงิน หรือขาว โดยระบุว่าสายรุ่นบุกเบิกในช่วงทศวรรษ 1970 ถูกกำหนดให้เป็นสีเหลืองสดเป็นหลัก เพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนในสภาพแวดล้อมการติดตั้งจริง และช่วยแยกออกจากสายไฟเส้นอื่น ๆ ที่มักพาดรวมกันตามฝ้าเพดานหรือพื้นที่เดินสาย

หนึ่งในผู้ร่วมออกแบบสเปกอีเทอร์เน็ตอย่าง Rich Seifert อธิบายว่าเขาชอบสีเหลืองเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว จึงผลักดันให้ใช้โทนเหลืองที่เด่นมากเป็นพิเศษ โดยในคำบรรยายของเขามีการอ้างอิงสีแบบ “1968 Corvette yellow” ซึ่งเป็นเฉดเหลืองสว่างคล้ายสีรถสปอร์ตยุคเก่า จุดนี้สะท้อนว่าการเลือกสีในยุคเริ่มต้นไม่ได้เป็นเพียงเรื่องสุนทรียะ แต่ผสมทั้งรสนิยมส่วนตัวและเหตุผลด้านการใช้งานจริง

เหตุผลสำคัญอีกข้อคือรูปแบบการติดตั้งในเวลานั้นซึ่งแตกต่างจากปัจจุบันมาก อีเทอร์เน็ตยุคแรกใช้สายโคแอกเชียลขนาดใหญ่ และการเชื่อมต่ออุปกรณ์ต้องอาศัยอุปกรณ์ลักษณะคล้าย vampire tap ที่เจาะหรือกัดเข้าไปในฉนวนของสายเพื่อสัมผัสแกนโลหะโดยตรง นั่นหมายความว่าช่างติดตั้งต้องทำงานกับสายจำนวนมากที่ปะปนอยู่เหนือศีรษะ และหากหยิบสายผิด—โดยเฉพาะไปเจอสายไฟ—ก็อาจเกิดอันตรายได้ สีเหลืองที่สว่างมากจึงช่วยลดความเสี่ยงจากความสับสนนี้

บทความยังชี้ให้เห็นว่าอีเทอร์เน็ตยุคแรกมีความล้ำหน้ากว่าขีดความสามารถของคอมพิวเตอร์ในเวลานั้นมาก มาตรฐานรองรับความเร็ว 10 เมกะบิตต่อวินาที ซึ่งเป็นตัวเลขสูงสำหรับยุคนั้น แต่ฮาร์ดแวร์เครือข่ายกลับมีขนาดใหญ่ ราคาแพง และกินไฟมาก ต่างจากปัจจุบันที่คอนโทรลเลอร์อีเทอร์เน็ตฝังอยู่ในชิปทั่วไปจนแทบไม่ต้องนึกถึง

ในมุมของประวัติศาสตร์ฮาร์ดแวร์ บทความจึงสะท้อนว่ามาตรฐานเครือข่ายที่เราคุ้นเคยในวันนี้เริ่มจากสิ่งที่ต้องใช้ทั้งความระมัดระวังและการออกแบบเชิงปฏิบัติสูงมาก สีของสายไม่ได้เป็นรายละเอียดเล็กน้อย แต่เป็นส่วนหนึ่งของความปลอดภัยและความสามารถในการติดตั้งในโลกจริง ขณะเดียวกันก็เป็นหลักฐานว่าความเรียบง่ายของเทคโนโลยีสมัยใหม่เกิดจากการทดลองและข้อจำกัดที่เข้มข้นในอดีต