Tony รีวิว: หนังชีวประวัติ Anthony Bourdain ที่เน้นไฟแรงของวัยหนุ่ม

Tony ของผู้กำกับ Matt Johnson เลือกเล่าแค่ช่วงชีวิตสั้นๆ ของ Anthony Bourdain แทนการทำชีวประวัติแบบไล่ตั้งแต่วัยเด็กถึงบั้นปลาย หนังหยิบแรงบันดาลใจจากบางตอนในบันทึก Kitchen Confidential มาขยายเป็นเรื่องราวกึ่งจริงกึ่งแต่งเกี่ยวกับ “Tony” วัยรุ่นที่กำลังค้นหาตัวเองในช่วงฤดูร้อนที่ Cape Cod ราวกลางทศวรรษ 1970

แกนหลักของเรื่องคือการที่ Tony โกหกเรื่องโอกาสฝึกงานด้านการเขียน เพื่อจะได้ตาม Nancy คนที่เขาหลงใหลไปอยู่แถบนั้น เมื่อแผนพัง เขาต้องไปทำงานล้างจานในร้านหอยท้องถิ่น ขณะเดียวกันก็ปิดบังสถานะของตัวเองจากคนรอบข้าง หนังใช้ฉากครัวที่อัดแน่น วุ่นวาย และเต็มไปด้วยตัวละครสมทบเป็นเวทีให้เห็นทั้งแรงทะเยอทะยาน ความลังเล และความไม่เป็นผู้ใหญ่ของตัวเอก

รีวิวมองว่า Dominic Sessa รับบท Tony ได้อย่างน่าจดจำ เพราะถ่ายทอดทั้งความกวน ความเห็นแก่ตัว และพลังผลักดันของเด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรแน่ๆ นอกจากนี้ยังมี Antonio Banderas ในบทหัวหน้าเชฟผู้เก็บงำความผิดหวังไว้ลึกๆ และ Leo Woodall ในบทเพื่อนร่วมงานที่มีด้านมืดและความเศร้าซ่อนอยู่ นักแสดงแต่ละคนช่วยเติมบรรยากาศของคนทำงานครัวที่เหมือนแบกอดีตและความฝันเอาไว้พร้อมกัน

จุดเด่นของหนังตามบทวิจารณ์คือการจับ “จิตวิญญาณ” ของ Bourdain ได้มากกว่าการยึดติดกับข้อเท็จจริง หนังไม่ได้พยายามยกย่องเขาแบบสวยหรู แต่กลับสนใจว่าแรงขับสร้างสรรค์อาจมาจากความรัก ความหลงใหล และความอยากหนีจากชีวิตเดิมๆ ได้อย่างไร รีวิวเปรียบว่าหนังมีพลังคล้าย The Social Network ตรงที่สนใจพลังของวัยหนุ่ม การไล่ล่าความทะเยอทะยาน และความเสียหายที่ตามมา มากกว่าจะเล่าแบบยกย่องวีรบุรุษ

อย่างไรก็ดี หนังถูกตั้งข้อสังเกตว่าบทของ Nancy ยังไม่ถูกพัฒนาให้มีมิติมากพอ จนบางช่วงดูเหมือนเธอเป็นเพียงเป้าหมายของเรื่องเล่าแบบ “ต้องได้หญิงสาว” ซึ่งทำให้มุมมองบางส่วนดูย้อนยุคไปบ้าง แต่โดยรวมรีวิวชื่นชมว่าหนังเดินเรื่องด้วยจังหวะรวดเร็ว ภาพและการตัดต่อช่วยสะท้อนความคิดแบบพุ่งพล่านของวัยรุ่นได้ดี และทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนกำลังไหลไปกับความทรงจำที่ถูกแต่งแต้มด้วยอารมณ์

โดยสรุป Tony ถูกมองว่าเป็นผลงานที่ทั้งสนุกและมีเอกลักษณ์ เป็นหนังชีวประวัติที่ไม่ได้เน้นสรุปชีวิตทั้งหมดของบุคคลสำคัญ แต่เลือกจับช่วงเวลาสำคัญเพื่อสำรวจความเป็นคน การเติบโต และราคาที่ต้องจ่ายจากความทะเยอทะยาน หนังจึงเด่นตรงการผสมความเป็น coming-of-age กับพลังของครัวและโลกอาหาร จนกลายเป็นงานที่สะท้อนทั้งตัว Bourdain และตัวผู้กำกับได้ในเวลาเดียวกัน