รีวิว Toxic: A Fairy Tale for Grown-Ups หนังแก๊งสเตอร์ฟอร์มยักษ์ที่ภาพสวยแต่เล่าเรื่องสับสน

Toxic: A Fairy Tale for Grown-Ups เป็นภาพยนตร์แอ็กชันอาชญากรรมจากอินเดียที่วางตัวเป็นนิทานมืดสำหรับผู้ใหญ่ เล่าเรื่องข้ามเวลายาวตั้งแต่ทศวรรษ 1920 ไปจนถึงช่วงหลังเอกราชของอินเดีย โดยมีฉากหลังเป็นกัวในจินตนาการที่ถูกขับเคลื่อนด้วยสงครามแย่งชิงอำนาจในธุรกิจยาเสพติด หนังยาวเกือบ 3 ชั่วโมงกว่าครึ่ง และแม้จะเป็นเรื่องที่จบในตัวเอง ไม่ได้แบ่งเป็นภาคเหมือนหนังบล็อกบัสเตอร์อินเดียหลายเรื่องในปัจจุบัน แต่ผู้วิจารณ์มองว่ามันให้ความรู้สึกเหมือนตัวอย่างหนังมากกว่าผลงานที่เล่าเรื่องสมบูรณ์

จุดเด่นหลักของหนังคือความทะเยอทะยานด้านงานสร้างและภาพลักษณ์ยุคสมัย หนังพยายามสร้างโลกแบบกัว-ชิคาโกยุคแซงก์สเตอร์ มีสูท เฟโดรา ปืนกล และบรรยากาศค็อกเทลบาร์หรูหรา ซึ่งช่วยให้เรื่องดูโอ่อ่าและมีสเกลสูงมาก อย่างไรก็ตาม ความสวยงามเหล่านี้กลับถูกมองว่าถูกใช้ไปกับงานเล่าที่ขาดสมาธิและทำให้ผู้ชมสับสน เพราะการตัดต่อรวดเร็วและกระโดดไปมาจนยากจะจับได้ว่าใครอยู่ฝ่ายไหน หรือเหตุการณ์ต่าง ๆ เชื่อมโยงกันอย่างไร

IGN ชี้ว่าหนังเปิดเรื่องได้ชวนสงสัยด้วยฉากคณะละครสัตว์และการส่งต่อเด็กชายที่ชื่อ Ticket จากแม่ไปให้พ่อผู้โหดเหี้ยม Raya แต่ความน่าติดตามช่วงแรกกลับถูกเฉลยเร็วเกินไป จากนั้นเรื่องก็ไล่เรียงประวัติความขัดแย้งในวงการมืดแบบเร่งสปีด ทำให้แรงจูงใจและความสัมพันธ์ของตัวละครจำนวนมากไม่ชัดเจน แม้หนังจะพยายามสร้างความเข้มข้นด้วยฉากยิงกันและการหักหลัง แต่การเล่าเรื่องที่ยุ่งเหยิงทำให้ประเด็นหลักของเรื่องเลือนหาย

ด้านบทพูดและดนตรีก็ไม่ช่วยพยุงภาพรวมมากนัก เวอร์ชันภาษาอังกฤษของหนังพยายามทำให้โทนดูเหมือนนิทานโศกนาฏกรรม แต่กลับกลายเป็นว่าตัวละครพูดประโยคที่อธิบายความหมายของฉากมากเกินไป จนสูญเสียพลังของการเล่าแบบมีชั้นเชิง ขณะเดียวกันงานเพลงก็ถูกวิจารณ์ว่าเหมือนหยิบอิทธิพลจากหนังดังยุคต้นถึงกลางทศวรรษ 2000 มาใช้หลายชิ้นโดยขาดเอกลักษณ์ของตัวเอง ส่งผลให้เสียงประกอบไม่ได้สร้างตัวตนชัดเจนให้หนัง

ในแง่การกำกับและอารมณ์ของเรื่อง ผู้วิจารณ์ตั้งคำถามว่า Toxic สะท้อนวิสัยทัศน์ของผู้กำกับ Geetu Mohandas มากน้อยเพียงใด เพราะหนังดูเหมือนถูกแรงกดดันจากระบบสตูดิโอและสูตรสำเร็จของหนังยกย่องความเป็นชายมากกว่า แม้มีความพยายามบางส่วนที่จะมองผู้หญิงด้วยสายตาที่ให้เกียรติร่างกายและลดทอนการมองแบบวัตถุ แต่ตัวละครหญิงส่วนใหญ่ก็ยังถูกจำกัดให้อยู่ใกล้อำนาจของผู้ชายและถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของดราม่ากลุ่มอาชญากรอยู่ดี

อย่างไรก็ดี สิ่งที่หนังยังพอรักษาไว้ได้คือการแสดงของ Yash ซึ่งรับบทสองช่วงวัย/สองตัวละครหลัก โดยเฉพาะ Raya และ Ticket ที่สะท้อนความโกรธและบาดแผลข้ามรุ่น ผู้วิจารณ์ชมว่า Yash ทำให้ตัวละครมีมิติทางกายภาพและอารมณ์ในระดับที่น่าสนใจ และอาจเป็นหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดของเขา แต่ความยอดเยี่ยมนี้กลับถูกจำกัดด้วยการตัดต่อที่ทำให้เห็นเพียงเสี้ยวของศักยภาพทั้งหมด

โดยสรุป รีวิวมองว่า Toxic: A Fairy Tale for Grown-Ups เป็นงานที่มีทุนสร้างสูง ภาพสวย และมีแนวคิดเรื่องวงจรความรุนแรงของผู้ชายจากรุ่นสู่รุ่นที่น่าสนใจ แต่ถูกฉุดด้วยการเล่าเรื่องที่สับสน จังหวะกระแทกกระทั้นที่เกินจำเป็น และความไม่ลงตัวระหว่างความทะเยอทะยานกับการทำให้ผู้ชมเข้าใจเรื่องราวได้จริง จึงเหลือภาพของหนังที่ดังและอลังการ แต่ไม่ค่อยเฉียบคมในแก่นสารเท่าที่ควร