We’re All Going to the World’s Fair หนังสยองขวัญโตมากับอินเทอร์เน็ตที่ชวนอึดอัด
บทความของ The Verge ชวนย้อนมองผลงานยาวเรื่องแรกของ เจน เชินบรุน เรื่อง We’re All Going to the World’s Fair ซึ่งเป็นหนังสยองขวัญขนาดเล็กแต่มีอิทธิพลทางความรู้สึกสูง โดยผู้เขียนเชื่อมโยงกลับไปถึงงานเรื่องล่าสุดของผู้กำกับและมองว่าหนังเรื่องนี้เป็นจุดตั้งต้นสำคัญของสไตล์การเล่าเรื่องที่สนใจโลกออนไลน์ ความโดดเดี่ยว และอัตลักษณ์ของวัยรุ่น
แกนหลักของเรื่องอยู่ที่ตัวละคร Casey เด็กสาวที่เข้าร่วม “World’s Fair Challenge” ความท้าทายบนอินเทอร์เน็ตที่มีลักษณะคล้ายลูกผสมระหว่าง ARG, creepypasta และเกมท้าทายไวรัลในโลกออนไลน์ หนังเปิดด้วยองค์ประกอบสยองขวัญที่คุ้นตา เช่น คำสวดลึกลับ ภาพเลือด และวิดีโอประหลาด แต่ความน่าสนใจไม่ได้อยู่ที่ความน่ากลัวแบบตรงไปตรงมา หากอยู่ที่บริบทที่ทุกอย่างเกิดขึ้นในห้องของเด็กสาวที่อยู่ลำพัง และความรู้สึกไม่มั่นคงที่ค่อย ๆ กัดกินผู้ชม
บทความชี้ว่าหนังใช้ความเรียบง่ายของฉากและการแสดงเดี่ยวเพื่อทำให้ความสยองดูใกล้ตัวขึ้น Casey ไม่ได้ถูกนำเสนอเป็นฮีโร่หรือตัวละครที่มีท่าทีท้าทายโลก แต่เป็นวัยรุ่นที่กำลังหาที่ทางของตัวเองในพื้นที่ดิจิทัล ซึ่งสะท้อนความหมกมุ่น ความเปราะบาง และความต้องการการยอมรับที่พบได้ในวัฒนธรรมออนไลน์สมัยใหม่
ในมุมของผู้เขียน หนังเรื่องนี้โดดเด่นเพราะไม่พึ่งพาความหวือหวาแบบหนังสยองขวัญกระแสหลัก แต่สร้างบรรยากาศจากความคลุมเครือและการเปิดช่องให้ผู้ชมตีความเอง ทำให้มันมีทั้งอารมณ์ coming-of-age และสยองขวัญเชิงจิตวิทยาไปพร้อมกัน จุดแข็งอยู่ที่การเปลี่ยนกิจกรรมออนไลน์เล็ก ๆ ให้กลายเป็นประสบการณ์ที่สะท้อนความกลัวต่อการเติบโต การรับรู้ตัวตน และความสัมพันธ์กับโลกเสมือน
โดยรวม บทความนี้มองว่า We’re All Going to the World’s Fair เป็นหนังอินดี้ที่มีเอกลักษณ์และสมควรถูกหยิบกลับมาพูดถึงอีกครั้งในช่วงที่ผู้กำกับกำลังเป็นที่สนใจ เพราะมันช่วยอธิบายรากฐานของงานของเชินบรุน และแสดงให้เห็นว่าภัยสยองของยุคดิจิทัลไม่ได้อยู่แค่ในเนื้อหาหลอน ๆ แต่อยู่ในความเดียวดายและความไม่แน่ใจของคนหนุ่มสาวที่เติบโตมากับหน้าจอ
