อดีตผู้กำกับ Ubisoft เปรียบการทำเกมขนาดใหญ่เหมือนหลบถังไฟตกจากตึก

คลินต์ ฮ็อกกิ้ง อดีตผู้กำกับและครีเอทีฟไดเรกเตอร์ของ Ubisoft ซึ่งเคยมีบทบาทกับซีรีส์ Splinter Cell, Far Cry, Watch Dogs และ Assassin’s Creed ออกมาเล่ามุมมองต่อการพัฒนาเกมระดับ AAA ที่มีทีมงานขนาดมหึมาว่าเป็นประสบการณ์ที่ซับซ้อนและเหนื่อยล้ายิ่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสเกลการทำงานขยายใหญ่ขึ้น เขาใช้ภาพเปรียบเทียบว่ามันเหมือนทำงานอยู่ใต้ “ถังไฟที่ตกลงมาจากไซต์ก่อสร้าง” เพื่อสื่อถึงความวุ่นวายและแรงเสียดทานของกระบวนการผลิตเกมสมัยใหม่

ฮ็อกกิ้งอธิบายว่า ในยุคที่เขาทำงานกับทีมเล็กกว่าอย่าง Splinter Cell: Chaos Theory เขาสามารถเดินไปคุยกับคนที่ลงมือสร้างงานจริงได้โดยตรง และให้ข้อเสนอแนะละเอียด ๆ ได้ทันที เช่น การจัดวางแสงเพื่อช่วยนำทางผู้เล่น แต่เมื่อโครงการใหญ่ขึ้นจนมีคนเกี่ยวข้องราวพันคน การรีวิวคอนเทนต์หนึ่งชิ้นอาจกลายเป็นการประชุมที่มีคนเข้าร่วมหลายสิบคน ทั้งผู้บริหาร โปรดิวเซอร์ และผู้จัดการโปรเจกต์ ขณะที่คนที่ลงมือสร้างงานนั้นจริง ๆ อาจไม่ได้อยู่ในห้องประชุมด้วยซ้ำ

เขาชี้ว่า ปัญหาหลักของการทำงานขนาดใหญ่คือข้อเสนอแนะต้องผ่านคนหลายชั้น ถูกจดลงระบบงานอย่าง Jira และรอคิวตามลำดับ จนกว่าจะได้เริ่มแก้ไขจริงอาจต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ เมื่อถึงเวลาตรวจรอบถัดไป บริบทของงานอาจเปลี่ยนไปแล้ว ทำให้การปรับปรุงที่วางแผนไว้ไม่ทันต่อจังหวะของการพัฒนา และลดประสิทธิภาพของการสื่อสารระหว่างผู้นำงานกับทีมสร้างสรรค์

คำให้สัมภาษณ์นี้เกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากฮ็อกกิ้งแยกทางกับ Ubisoft ท่ามกลางการปรับโครงสร้างผู้บริหารของแฟรนไชส์ Assassin’s Creed โดยก่อนหน้านั้นเขากำลังเป็นหัวหน้าทีมพัฒนา Assassin’s Creed Hexe ที่สตูดิโอในมอนทรีออล บทบาทของเขาในโปรเจกต์ดังกล่าวถูกส่งต่อให้ Jean Guesdon ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายคอนเทนต์ของซีรีส์และเป็นผู้มีประสบการณ์ยาวนานกับแฟรนไชส์นี้

บทความยังทบทวนเส้นทางอาชีพของฮ็อกกิ้งว่า เขาเริ่มจาก Ubisoft ตั้งแต่ยุคแรก ๆ ของ Splinter Cell จากนั้นขึ้นเป็นครีเอทีฟไดเรกเตอร์ใน Chaos Theory และ Far Cry 2 ก่อนออกไปทำงานกับ LucasArts, Valve และ Amazon ช่วงหนึ่ง แล้วกลับมาที่ Ubisoft อีกครั้งเพื่อคุม Watch Dogs: Legion ซึ่งออกในปี 2020 และได้รับเสียงตอบรับคละเคล้า ทั้งนี้ Legion คือผลงานที่วางจำหน่ายสำเร็จเพียงเกมเดียวของเขานับจาก Far Cry 2 เป็นต้นมา

โดยภาพรวม ฮ็อกกิ้งกำลังสะท้อนปัญหาเชิงโครงสร้างของการสร้างเกมฟอร์มยักษ์ในยุคปัจจุบันว่า ขนาดทีมที่ใหญ่ขึ้นไม่ได้แปลว่าการผลิตจะราบรื่นขึ้นเสมอไป ตรงกันข้าม มันอาจทำให้การตัดสินใจช้าลง การแก้ปัญหาไกลจากตัวงานจริง และลดพื้นที่สำหรับการทำงานเชิงสร้างสรรค์แบบใกล้ชิดที่เคยเป็นจุดแข็งของการพัฒนาเกมในอดีต