Her Private Hell: การกลับมาของ Nicolas Winding Refn ที่งดงามแต่ยากเข้าถึง
Her Private Hell คือผลงานคืนจอของ Nicolas Winding Refn หลังห่างหายจากหนังยาวไปนานหลายปี และบทวิจารณ์ชี้ชัดว่านี่เป็นการกลับมาที่สะท้อนลายเซ็นของเขาอย่างเต็มที่ ทั้งภาพสีจัดจ้าน แสงนีออน ความเย้ายวนแบบเหนือจริง และอารมณ์ประหลาดลึกลับที่ผสมความงามกับความรุนแรงได้อย่างเด่นชัด ผู้กำกับดูเหมือนจะกลับมาพร้อมพลังสร้างสรรค์ที่ยิ่งกว่าเดิม แม้จะยังคงเป็นงานที่ไม่เปิดรับผู้ชมทุกกลุ่มเหมือนผลงานหลายเรื่องก่อนหน้า
เรื่องราวหมุนรอบ Elle สาวดาวรุ่งที่กำลังถ่ายทำหนังไซไฟย้อนยุคในโลกอนาคต ขณะเดียวกันชีวิตส่วนตัวของเธอกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดจากความสัมพันธ์กับอดีตเพื่อนสนิทซึ่งแต่งงานกับพ่อของเธอ และยังมี Private K ตัวละครแนวทหารรับจ้างที่กำลังไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่องชื่อ Leatherman เส้นเรื่องของฝั่ง Elle และฝั่ง Private K ค่อย ๆ เข้ามาเชื่อมกันท่ามกลางบรรยากาศของฮอลลีวูดที่ฟุ้งเฟ้อและเต็มไปด้วยด้านมืด
จุดแข็งที่สุดของภาพยนตร์อยู่ที่งานภาพและการออกแบบโลกในเรื่อง ทั้งโทนสีชมพูม่วงแบบฝันกลางวัน กลิ่นอายกึ่งไซไฟยุค 1960s ความหรูหราของชนชั้นสูง ไปจนถึงรายละเอียดแฟชั่นและฉากที่ดูราวกับหลุดจากงานแฟชั่นโชว์หรือหนังนีโอนัวร์ระดับสูง ผู้กำกับภาพ Magnus Nordenhof Jønck ถูกชื่นชมว่าเข้าขากับ Refn อย่างมาก ทำให้หลายฉากมีพลังทางภาพสูงจนแทบละสายตาไม่ได้
อย่างไรก็ตาม ความทะเยอทะยานด้านโครงสร้างเล่าเรื่องกลับเป็นทั้งเสน่ห์และข้อจำกัดของหนัง เพราะ Her Private Hell พยายามสอดแทรกหลายแนวพร้อมกัน ทั้งเทพนิยายสไตล์เชกสเปียร์ หนังฆาตกรต่อเนื่อง และคำวิจารณ์วงการบันเทิงที่เอื้อให้ผู้ชายอำนาจนิยมเอาเปรียบผู้หญิง แต่การสลับระหว่างเส้นเรื่องต่าง ๆ ทำให้จังหวะโดยรวมดูแตกกระจายและไม่ลื่นไหลนัก เหมือนหนังตั้งใจให้ผู้ชมหลงไปกับอารมณ์และภาพ มากกว่าจะให้ความสำคัญกับความเป็นระบบของโครงเรื่อง
Sophie Thatcher ได้รับคำชมอย่างมากในบท Elle โดยเฉพาะการถ่ายทอดความไม่มั่นคง ความทะเยอทะยาน และความเปราะบางของตัวละครที่ต้องดิ้นรนท่ามกลางเกมอำนาจและความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ ขณะที่ Charles Melton ในบท Private K ก็โดดเด่นในฐานะ anti-hero ที่แข็งกร้าว ดุดัน และมีแรงดึงดูดทางภาพยนตร์สูง นักแสดงสมทบคนอื่น ๆ ก็ถูกมองว่าเข้ากับโลกแบบจัดจ้านของ Refn ได้ดี
โดยรวมแล้ว บทวิจารณ์มองว่า Her Private Hell เป็นงานที่ทั้งน่าหลงใหลและตีความยาก เป็นหนังที่ Refn ทำอย่างไม่ประนีประนอมกับสไตล์ของตนเอง บางช่วงมีภาพสวยสะกดตาเกินกว่าผลงานของผู้กำกับหลายคนทั้งเรื่อง แต่สำหรับบางคน มันอาจกลายเป็นประสบการณ์ที่เย็นชา แปลกแยก และเหมือนติดอยู่ในนรกส่วนตัวของการเล่าเรื่อง อย่างไรก็ดี จุดยืนของรีวิวชัดเจนว่า Refn ไม่ควรลดทอนความทะเยอทะยานของตัวเอง เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผลงานของเขายังคงมีเอกลักษณ์และน่าจดจำ
