Prick อัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟสายอินดัสเทรียล-กลามที่เข้ากับบรรยากาศหลอนของฤดูกาลนี้
บทความของ The Verge หยิบอัลบั้มเดบิวต์ชื่อเดียวกับวงของ Prick ขึ้นมาพูดถึงในฐานะงานดนตรีที่ผสมความดิบแบบพังก์ อินดัสเทรียล และกลิ่นอายกลามร็อกได้อย่างเด่นชัด โดยชี้ว่าเบื้องหลังผลงานชุดนี้มีรอยเท้าของ…

บทความของ The Verge หยิบอัลบั้มเดบิวต์ชื่อเดียวกับวงของ Prick ขึ้นมาพูดถึงในฐานะงานดนตรีที่ผสมความดิบแบบพังก์ อินดัสเทรียล และกลิ่นอายกลามร็อกได้อย่างเด่นชัด โดยชี้ว่าเบื้องหลังผลงานชุดนี้มีรอยเท้าของ Trent Reznor แห่ง Nine Inch Nails อยู่มาก แม้เขาจะถูกเครดิตเป็นโปรดิวเซอร์เพียงไม่กี่เพลงก็ตาม
แกนสำคัญของบทความคือการมองอัลบั้มนี้ว่าเป็นผลงานที่สะท้อนความเป็นละครเวทีและความเว่อร์แบบกอธิกได้มากกว่างานของ Nine Inch Nails เอง Kevin McMahon แกนกลางของวงไม่ได้ยึดติดกับความหม่นแบบเคร่งขรึมอย่างเดียว แต่เติมความจัดจ้านและความโอ่อ่าที่ทำให้อารมณ์เพลงมีทั้งความมืด ความขบถ และความสนุกในเวลาเดียวกัน
ผู้เขียนยกตัวอย่างเพลงเปิดอย่าง “Communiqué” ว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่แสดงให้เห็นตัวตนของอัลบั้มชัดเจน ด้วยริฟฟ์พังก์ที่ฟังดิบและมีชั้นของเสียงอิเล็กทรอนิกส์ประกบอยู่ ทำให้บรรยากาศทั้งก้าวร้าวและประหลาดพอสมควร บทความจึงมองว่าแผ่นนี้เหมาะกับช่วงฮาโลวีนหรือฤดูกาลที่ผู้ฟังอยากได้ดนตรีแนวหลอน ๆ แต่ยังมีเสน่ห์แบบโชว์จัดเต็ม
โดยรวมแล้ว บทความไม่ได้เสนออัลบั้มนี้ในฐานะงานคลาสสิกกระแสหลัก แต่เป็นการชี้ให้เห็นคุณค่าของงานนอกกระแสที่มีบุคลิกชัด และน่าสนใจในฐานะหลักฐานของยุค 90s ที่อัลเทอร์เนทีฟ อินดัสเทรียล และกอธสามารถมาบรรจบกันได้อย่างมีพลัง


