Silent Hill: Townfall ทำให้การหยิบปืนลูกซองกลายเป็นเรื่องชวนรู้สึกผิด

บทความนี้เล่าประสบการณ์เล่น Silent Hill: Townfall ของผู้เขียนในมุมที่ต่างจากเกมสยองขวัญทั่วไป เพราะเกมไม่ได้ทำให้การมีอาวุธหนักเป็นความโล่งใจอย่างเดียว แต่กลับทำให้ผู้เล่นรู้สึกไม่สบายใจกับการใช้มัน โดยเฉพาะเมื่อถึงจุดที่หยิบปืนลูกซองมาใช้จัดการศัตรูที่คอยโผล่มาจากเงามืดในฉากออฟฟิศหลายชั้น

ช่วงต้น ผู้เขียนพยายามเล่นแบบหลบเลี่ยงและแทบไม่ใช้การโจมตีเลย เลือกเดินหนี ใช้ความระวัง และเก็บของเป็นหลัก แต่เมื่อศัตรูสายพันธุ์ใหม่ที่เรียกว่า widows เริ่มก่อกวนถี่ขึ้น ทั้งซุ่มโจมตีจากตามประตู ใต้โต๊ะ และมุมมืด จนรบกวนการสำรวจและการเก็บไอเทม ความอดทนก็หมดลงและตัดสินใจใช้ปืนลูกซองที่สะสมกระสุนไว้จำนวนมากกวาดล้างทุกชั้นของอาคาร

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกผิด เมื่อผู้เขียนเริ่มสังเกตซากศพและรายละเอียดบนร่างของศัตรูที่ชี้ให้เห็นว่าพวกมันผูกโยงกับคนที่ตายไปแล้ว และอาจเป็นเหยื่อของความโลภหรือความผิดพลาดของตัวละครหลักเสียเอง ทำให้การไล่ล่าศัตรูด้วยความสะใจแปรเปลี่ยนเป็นการตระหนักว่า ตัวละครของเราก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของวงจรความรุนแรงและความเจ็บปวดที่หล่อเลี้ยงโลก Silent Hill เช่นกัน

บทความยังชี้ว่าเสน่ห์ของช่วงนี้อยู่ที่การเขียนตัวละคร Richard ได้อย่างเข้มข้นภายในเวลาสั้น ๆ แม้เขาจะดูชั่วร้ายและเห็นแก่ตัว แต่เกมค่อย ๆ ทำให้รู้สึกว่าเขาเชื่อจริง ๆ ว่าสิ่งที่ทำอยู่คือการตัดสินใจเพื่อประโยชน์ของเมืองและตัวเอง ความซับซ้อนแบบนี้เข้ากับ Silent Hill เป็นอย่างดี เพราะซีรีส์มักใช้บาดแผลทางใจ ความโกรธ และความรู้สึกผิดเป็นเชื้อเพลิงของความสยอง

โดยสรุป ผู้เขียนมองว่าบทของ Richard ใน Townfall เป็นหนึ่งในส่วนที่น่าจดจำที่สุดของเดโมหรือช่วงที่ได้ลองเล่น แม้จะอยากเห็นเนื้อหาเกี่ยวกับ St Amelia หรือผลลัพธ์ของจิตใจที่บิดเบี้ยวมากกว่านี้ แต่ประสบการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้ปืนลูกซองซึ่งมักเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นใจในเกมสยองขวัญ กลายเป็นสิ่งที่พาไปสู่การตั้งคำถามด้านศีลธรรมแทน และทำให้มุมมองต่อ Silent Hill เปลี่ยนไปพอสมควร