งานวิจัยชี้ฝุ่นจากอุกกาบาตชิกซูลุบอาจทำให้โลก “ถูกอบ” จนไดโนเสาร์ตาย

งานวิจัยใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Journal of Geophysical Research: Biogeosciences เสนอคำอธิบายเพิ่มเติมว่า เหตุใดการพุ่งชนของอุกกาบาตเมื่อราว 66 ล้านปีก่อนจึงนำไปสู่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ซึ่งคร่าชีวิตสิ่งมีชีวิตบนโลกไปประมาณสามในสี่ รวมถึงไดโนเสาร์จำนวนมาก ตามข้อสรุปของทีมวิจัย เหตุการณ์ปะทะไม่ได้สร้างความเสียหายเฉพาะบริเวณจุดชนเท่านั้น แต่ยังทำให้เกิดกลุ่มฝุ่นมหาศาลที่ลอยเข้าสู่บรรยากาศชั้นสูงและทำให้ชั้นอากาศร้อนจัด จนสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถหลบภัยได้อาจถูกความร้อน “อบ” หรือเผาไหม้ พร้อมกับกระตุ้นให้เกิดไฟป่าลุกลามในวงกว้าง

บทความอธิบายว่า แนวคิดหลักที่นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับมานานคือ “สมมติฐานอัลบาเรซ” ซึ่งเสนอโดยหลุยส์ อัลบาเรซ และวอลเตอร์ อัลบาเรซ บุตรชายของเขาในปี 1980 ว่าการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ปลายยุคครีเทเชียสอาจเกิดจากอุกกาบาตหรือดาวหางขนาดมหึมาชนโลก หลักฐานสำคัญที่ทำให้ข้อเสนอนี้ได้รับความสนใจคือชั้นตะกอนรอยต่อ K-Pg ที่พบทั่วโลก ซึ่งมีระดับอิริเดียมสูงผิดปกติ แร่ธาตุชนิดนี้พบในอุกกาบาตมากกว่าในเปลือกโลกอย่างชัดเจน

ต่อมานักวิทยาศาสตร์ระบุตำแหน่งหลุมอุกกาบาตที่น่าจะเป็นต้นเหตุได้ที่ชิกซูลุบในคาบสมุทรยูกาตัน ประเทศเม็กซิโก หลุมนี้ถูกพบตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 โดยนักธรณีฟิสิกส์ และเชื่อว่าเกิดจากวัตถุพุ่งชนที่มีขนาดใหญ่มาก ประมาณ 11–81 กิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอจะหลอมละลายและดีดเศษหินจากส่วนลึกของโลกขึ้นสู่บรรยากาศ

ผลกระทบจากการชนดังกล่าวคาดว่าไม่ได้หยุดอยู่แค่แรงระเบิด แต่ยังอาจก่อให้เกิดสึนามิขนาดยักษ์ รวมถึงการพ่นหินที่กลายเป็นไอและสารซัลเฟตขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ปัจจัยเหล่านี้น่าจะทำให้สภาพแวดล้อมทั่วโลกเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันและรุนแรงมาก จนระบบนิเวศจำนวนมากพังทลาย

บทความยังชี้ว่า พลังงานจากการชนครั้งนั้นมหาศาลยิ่งกว่าระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิรวมกันนับพันล้านเท่า งานวิจัยใหม่จึงช่วยเติมภาพว่า การสูญพันธุ์ของไดโนเสาร์อาจไม่ได้เกิดจาก “ฤดูหนาวจากฝุ่นบังแสงอาทิตย์” เพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงผลโดยตรงจากฝุ่นและความร้อนในบรรยากาศที่ทำให้พื้นผิวโลกและสิ่งมีชีวิตถูกทำลายในวงกว้างด้วย