ลองบุกยึด Kuttenberg ใน Kingdom Come 2 ด้วยกองทัพม็อด จบลงด้วยหายนะเลือดสาด

บทความของ PC Gamer ชิ้นนี้เป็นการทดลองเล่นเชิงขำขันในเกม Kingdom Come: Deliverance 2 ว่าถ้าผู้เล่นไม่ทำตามเส้นเรื่องหลัก แต่เลือก “ยกกองทัพบุกเมือง” Kuttenberg ตรง ๆ จะเกิดอะไรขึ้น ผู้เขียนใช้ม็อด Companion Squad บน Steam เพื่อเรียกทหารรับจ้างและตัวละครสำคัญจากเกมมาร่วมเป็นกองกำลังขนาดใหญ่ รวมถึงเพื่อนและศัตรูของ Henry อย่าง Hans Capon, Jan Zizka, Godwin, Erik, Istvan Toth, Radzig และ Hanush เพื่อพยายามยึดเมืองด้วยกำลังคนแทนการลอบสังหารหรือก่อวินาศกรรมตามเนื้อเรื่องปกติ

ช่วงแรกของการทดลองดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี เพราะม็อดทำให้ผู้เขียนรวบรวมทหารได้หลายสิบคนอย่างรวดเร็ว แต่เกมไม่ได้ออกแบบมาให้ผู้เล่นเดินทางไปพร้อมกองทัพแบบจริงจัง จึงเกิดทั้งปัญหาเฟรมเรตตกและพฤติกรรมของ AI ที่ควบคุมยาก ผู้เขียนยังเจอเหตุไม่คาดคิดเล็ก ๆ อย่างตัวละครเอกไม่มีเสื้อผ้าส่วนล่างติดมาด้วยเมื่อย้ายเซฟไปยังพีซีเครื่องใหม่ ทำให้ภาพรวมของการบุกยึดเมืองกลายเป็นเรื่องป่วนมากกว่าศึกยึดเมืองแบบมีระเบียบ

เมื่อเริ่มปะทะกับยามเมือง กองกำลังที่ถูกตั้งค่าเริ่มต้นให้ “ป้องกัน” ผู้เล่นกลับทำตัวเหมือนม็อบฆ่าล้างเมือง เมื่อมีการปะทะเพียงเล็กน้อย กลุ่มทหารก็รุมสังหารทุกคนที่ขวางหน้า และเมื่อผู้เขียนเปลี่ยนโหมดเป็นเชิงรุกมากขึ้น พวกเขายิ่งแตกกระจายเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ไล่โจมตีผู้คนโดยไม่เลือกหน้า ทั้งยาม พ่อค้า เจ้าของโรงเตี๊ยม คนงานเหมือง และนักดนตรี กลายเป็นการบุกที่ไม่ต่างจากการปล้นสะดมมากกว่าการรัฐประหาร

ผลลัพธ์คือ Kuttenberg ถูกทำลายระเบียบภายในเวลาไม่ถึง 20 นาที ศัตรูและยามส่วนใหญ่ถูกกำจัดหรือหนีเตลิด ขณะที่ฝั่งของผู้เล่นก็เสียกำลังคนไปหลายราย รวมถึงตัวละครสำคัญอย่าง Hans และ Zizka ที่ตายไปในความโกลาหล ตอนท้ายผู้เขียนเดินทางไปถึงศาลาว่าการที่ว่างเปล่า พบว่าศัตรูตัวจริงน่าจะหนีไปก่อนแล้ว จึงให้ Henry สวดขอขมาที่ศาลเล็ก ๆ ก่อนจะนั่งเก้าอี้ในห้องทำงานและประกาศตัวเองเป็นผู้ปกครองเมืองแบบขำ ๆ

แม้บทความจะลงเอยด้วยชัยชนะเชิงสัญลักษณ์ แต่ข้อสรุปชัดเจนว่ากลยุทธ์นี้ไม่ใช่วิธีที่แนะนำ เพราะมันทำให้เซฟเกมพัง เควสต์สำคัญเสียหาย และทั้งเมืองในภูมิภาคเกลียด Henry จนแทบอยู่ไม่ได้ บทความจึงไม่ได้เป็นคู่มือเชิงจริงจัง หากแต่เป็นตัวอย่างสนุก ๆ ของการใช้ม็อดและระบบแซนด์บ็อกซ์ในเกมเพื่อลองทำสิ่งที่เกมแทบไม่ได้รองรับ พร้อมสะท้อนว่าความอิสระของเกมยุคใหม่อาจเปิดทางให้เกิดสถานการณ์ชวนขำและชวนหายนะได้พอ ๆ กัน