รีวิว The Dog Stars: หนังเอาชีวิตรอดที่ภาพสวยแต่หัวใจไม่ถึง

The Dog Stars ผลงานกำกับของ Ridley Scott ที่เตรียมเข้าฉายในโรงวันที่ 28 สิงหาคม ถูกมองว่าเป็นหนังหลังหายนะที่มีภาพลักษณ์ชวนขาย ทั้งบรรยากาศโลกพังพินาศ การเอาชีวิตรอด และคู่หูสี่ขาอย่าง Jasper แต่เมื่อดูจริงแล้ว หนังไม่ได้เดินไปในทางแอ็กชันระทึกขวัญตามที่ตัวอย่างชวนเข้าใจ หากเป็นเรื่องเล่าจังหวะเนิบเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่พยายามอยู่รอดในโลกหลังโรคระบาดทำลายอารยธรรม

เรื่องราวโฟกัสไปที่ Hig รับบทโดย Jacob Elordi ช่างซ่อมเครื่องบินที่ใช้ชีวิตกับสุนัขและเพื่อนร่วมที่พักพิงอย่าง Bangley (Josh Brolin) ในพื้นที่กันดาร พวกเขาต้องคอยป้องกันตัวจากกลุ่มผู้บุกรุกที่ถูกเรียกว่า Reapers ขณะเดียวกัน Hig ยังออกเดินทางไปพบครอบครัวเล็กๆ ของ Jack (Guy Pearce) และ Cima (Margaret Qualley) ซึ่งช่วยเติมมิติด้านความสัมพันธ์และความโศกเศร้าจากการสูญเสียคู่ชีวิตในโลกที่แทบไม่เหลือความหวัง

จุดเด่นที่ชัดที่สุดของหนังคือภาพถ่ายและงานกำกับฉากที่ใช้ประโยชน์จากจอ IMAX ได้เต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นทิวทัศน์เมืองร้างเดนเวอร์ การบินเหนือภูเขาร็อกกี หรือภาพโลกธรรมชาติที่ครอบงำพื้นที่เมืองเดิม แต่ผู้วิจารณ์มองว่างานภาพเหล่านี้เหมือนถูกใช้เป็นข้ออ้างเพื่อโชว์ความยิ่งใหญ่ของสเกล มากกว่าจะพาเรื่องไปข้างหน้าอย่างมีน้ำหนัก โดยเฉพาะเมื่อหนังไม่ค่อยอธิบายโลกหลังหายนะให้ชัดว่าความปั่นป่วนนี้เกิดขึ้นอย่างไร

อีกจุดที่ถูกวิจารณ์หนักคือบทภาพยนตร์ของ Mark L. Smith ซึ่งถูกมองว่าหนักและไม่เป็นธรรมชาติ บทสนทนาหลายช่วงฟังดูเหมาะกับนิยายมากกว่าคำพูดของคนจริงในสถานการณ์จริง ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครจึงขาดแรงดึงดูด แม้จะมีช่วงคุยเรื่องอดีต ความรักที่สูญเสียไป และการปรับตัวกับชีวิตใหม่ แต่หนังก็ยังเว้นระยะทางอารมณ์จนผู้ชมยากจะรู้สึกผูกพันกับตัวละคร

เมื่อเรื่องเดินมาถึงครึ่งหลัง หนังเริ่มมีจังหวะคึกคักขึ้นจากฉากปะทะกับ Reapers ซึ่งมีทั้งการตัดต่อที่มีสไตล์และมุมมองแบบบุคคลที่หนึ่งที่ช่วยเพิ่มความตื่นเต้นได้จริง อย่างไรก็ตาม ความมันของฉากแอ็กชันก็ยังถูกตั้งคำถาม เพราะตัวตนและแรงจูงใจของฝ่ายร้ายยังคลุมเครือเกินไป ทำให้ความขัดแย้งดูเป็นเพียงสูตรสำเร็จของหนังโลกพัง มากกว่าจะมีน้ำหนักทางดราม่าหรือประเด็นสังคม

ช่วงท้ายยังมีการหักมุมทางโทนและการปรากฏตัวของ Allison Janney ที่ถูกมองว่าเติมสีสันได้พอสมควร แต่โดยรวมผู้วิจารณ์เห็นว่าหนังยังไปไม่ถึงศูนย์กลางทางอารมณ์ที่ควรจะทำให้เรื่องราวของการสูญเสีย การอยู่รอด และความผูกพันระหว่างคนกับสุนัขทรงพลังขึ้น ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นหนังที่ภาพดีและมีบางฉากน่าจดจำ แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากความรู้สึกห่างเหินและปล่อยให้แก่นเรื่องสำคัญกลายเป็นเพียงสิ่งที่พยักหน้าให้ผ่านไป