Wolverine ถูกมองว่าชี้ให้เห็นจุดสูงสุดของระบบช่วยเล่น ก่อนกระแสอาจย้อนกลับ

บทความนี้แสดงความเห็นต่อกระแสการออกแบบเกมสมัยใหม่ที่พึ่งพา “การชี้ทาง” ให้ผู้เล่นมากเกินไป โดยยกกรณีเกม Wolverine ของ Insomniac เป็นตัวอย่างสำคัญ ผู้เขียนมองว่าระบบช่วยนำทางในเกมเริ่มไปไกลจนกลายเป็นการประคองผู้เล่นแทบทุกจุด ตั้งแต่ร่องรอยบนพื้น แสงสีเด่นชัด ไปจนถึงสัญญาณที่บอกทางอย่างละเอียดเกินจำเป็น จนทำให้ความท้าทายและการสำรวจลดลงอย่างมาก

แม้ผู้เขียนจะยอมรับว่าการให้คำแนะนำกับผู้เล่นบ้างเป็นเรื่องเหมาะสม และเกมจำนวนมากก็จำเป็นต้องมีระบบนำทางเพื่อไม่ให้ผู้เล่นหลงทาง แต่ก็เห็นว่าขอบเขตใน Wolverine ดูเกินพอดี และสะท้อนแนวคิดแบบ “จับมือพาเล่น” ที่เข้มข้นเกินไป จนผู้เล่นแทบไม่ต้องตัดสินใจเองมากนัก เขามองว่านี่ไม่ใช่แค่ปัญหาของเกมนี้เกมเดียว แต่เป็นอาการของแนวโน้มในเกมฟอร์มยักษ์ที่ให้ความสำคัญกับความลื่นไหลและความสะดวกมากเกินไป

สาระสำคัญของบทความคือการคาดการณ์ว่าแนวทางเช่นนี้อาจกำลังอยู่ในช่วงพีคของมัน และในไม่ช้าอาจถูกปรับลดลงเมื่อผู้เล่นเริ่มเบื่อกับประสบการณ์ที่ง่ายและตรงเกินไป ผู้เขียนชี้ว่าทิศทางการออกแบบเกมมักแกว่งเป็นวัฏจักร คล้ายลูกตุ้มที่ไปสุดทางด้านหนึ่งแล้วค่อยย้อนกลับมาอีกด้านหนึ่ง เมื่อผู้เล่นเริ่มโหยหาความท้าทายและอิสระมากขึ้น ผู้พัฒนาก็อาจต้องกลับมาลดการบอกทางที่มากเกินไป

เขายังมองข่าวที่ Insomniac เริ่มปรับและทบทวนระบบช่วยเหลือใน Wolverine ว่าเป็นสัญญาณเชิงบวก ไม่ใช่แค่สำหรับเกมนี้เท่านั้น แต่รวมถึงเกมบล็อกบัสเตอร์โดยรวมด้วย บทความจึงสื่อว่าการถกเถียงเรื่อง “ชี้นำมากไปหรือพอดี” ยังไม่จบ และอาจเป็นหนึ่งในประเด็นสำคัญของการออกแบบเกมในอนาคต